Η Θεοποίηση των Καιρικών Φαινομένων στην Αρχαιότητα

Είναι φυσιολογικό να προσπαθούμε να κατανοήσουμε το άγνωστο. Για το λόγο αυτό, οι άνθρωποι στην αρχαιότητα προσπαθούσαν να συνειδητοποιήσουν τι κρύβεται πίσω από τα καιρικά φαινόμενα. Δε γνώριζαν πολλά πράγματα για τον καιρό και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η φύση. Γι’ αυτό και απέδιδαν μαγικές ιδιότητες στα καιρικά φαινόμενα και πολύ συχνά θεοποιούσαν συγκεκριμένες εκφράσεις του καιρού. Αν και στην σημερινή εποχή κάτι τέτοιο φαντάζει εξωφρενικό, για τα αρχαία χρόνια ήταν απολύτως φυσιολογικό και αντικατοπτρίζει την ανάγκη των ανθρώπων να μάθουν ποιος ή τι προκαλεί τη βροχή, τον κεραυνό και άλλα φαινόμενα.

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Δίας είχε τον έλεγχο του κεραυνού. Όταν θύμωνε λοιπόν στον Όλυμπο ή όταν ήθελε να εκδικηθεί κάποιον, έπαιρνε στα χέρια του τα επικίνδυνα αυτά «αξεσουάρ» και κατακεραύνωνε ανθρώπους. Θα μπορούσαμε να τον παρομοιάσουμε με θερμόαιμο άνδρα που τσακώνεται και θέλει να δημιουργήσει μεγάλη φασαρία γύρω του, ώστε να εισακουστεί από όλους και να φανεί ανώτερος, ισχυρότερος. Με τον ίδιο τρόπο, είχαμε τον Αίολο που φυλούσε όλους τους ανέμους. Ο ασκός του Αιόλου περιείχε νότιους ανέμους, βόρειους, ήπιους, ανέμους που λυσσομανούσαν και ανάλογα με την κάθε ημέρα, άφηνε τον αντίστοιχο στην εκάστοτε περιοχή.

Ακόμη και στα παλαιότερα χρόνια, οι άνθρωποι λάτρευαν τη φύση αλλά και της έδιναν ανθρωπόμορφη εικόνα. Πέρα από την εικόνα της κάθε θεότητας όμως, υπήρχαν και τα καιρικά φαινόμενα που συνδυάζονταν με τις αρετές και τα χαρακτηριστικά της. Σε κάθε πολιτισμό θα βρούμε ψήγματα αυτής της νοοτροπίας. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό που επιβιώνει μέχρι και σήμερα είναι η επίκληση των ανθρώπων στο θεό της βροχής. Σε περιπτώσεις έντονης λειψυδρίας, όλοι οι κάτοικοι ενός χωριού ή οικισμού συγκεντρώνονταν και προσεύχονταν μαζικά για βροχή. Κι όταν η βροχή ερχόταν, ευχαριστούσαν το Θεό που τους βοήθησε και εισάκουσε τις προσευχές τους.

Είναι λογικό πως τέτοιες νοοτροπίες ελαχιστοποιούνται ή ακόμη κι εξαφανίζονται, καθώς ο άνθρωπος αποκτά γνώσεις. Γι’ αυτό το λόγο και στην σημερινή εποχή πολύ λίγοι άνθρωποι ακόμη πιστεύουν πως πίσω από τα καιρικά φαινόμενα βρίσκονται θεότητες. Όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν κάτι τέτοιο αποτελούν μέλη κοινωνιών που δεν έχουν εξελιχθεί πλήρως, όπως οι ιθαγενείς σε ορισμένα μέρη του πλανήτη που αρνούνται να ακολουθήσουν τον δυτικό τρόπο ζωής.

Σε τέτοιες κοινωνίες, η απόδοση των καιρικών φαινομένων σε κάποιον θεό αποτελεί την μοναδική τους εξήγηση σε κάτι εντελώς άγνωστο. Μιας και δεν μπορούν να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποίο συμβαίνει κάτι, του αποδίδεται μια μαγική ιδιότητα και επομένως δεν υπάρχει πλέον η ανάγκη εξήγησης. Γνωρίζοντας τους νόμους της φυσικής που επιδρούν στη φύση ώστε να μπορέσει να συντελεστεί ένα καιρικό φαινόμενο, ωστόσο, θα άλλαζε ριζικά τον τρόπο με τον οποίον σκέφτονται και ερμηνεύουν τη βροχή, τον κεραυνό και την αστραπή, τη χιονοθύελλα ή τον ανεμοστρόβιλο.

Οι θεοί του Ολύμπου έμεναν στον Όλυμπο, το πιο ψηλό βουνό της χώρας. Αντίστοιχα οι θεότητες που επηρέαζαν τα καιρικά φαινόμενα βρίσκονταν πολύ μακριά, κάπου ψηλά ώστε να μην μπορούν να γίνουν αντιληπτοί με το μάτι. Αυτός ήταν κι ο λόγος για τον οποίο μπορούσαν να δρουν ανενόχλητοι, χωρίς την ανθρώπινη παρεμβολή ή επιρροή. Λογικό!